We've lost our Spark...

En met "we" bedoel ik; "wij - vrouwen". We zijn zo verknocht geraakt aan hoe anderen - lees de maatschappij - verwachten dat we leven, werken en ademen, waardoor we onszelf helemaal vast hebben gezet. Vast in ons brein, los van het lichaam.

We live our lives - in chains - en doen ons ding. Maar ergens merken we, na verloop van tijd, dat we onszelf de vraag stellen "Is this it?".

(Is dit nu de relatie die ik wil - en me doet opleven? ) (Is dit de job die ervoor zorgt dat ik niet hunker naar vakantie en rust?)

(Is dit nu wie ik echt ben en wil zijn?)

Vaak vegen we die vraag snel onder de mat, omdat het antwoord erop wel eens een pijnlijke waarheid zou kunnen highlighten.